Dave Eggers schreef het al in zijn verontrustende boek De Cirkel. En telkens wanneer een bedrijf aan zijn privacyvoorwaarden sleutelt, moet ik weer aan het beroemde citaat uit dat verhaal denken: “Delen is meeleven. Privacy is diefstal. En geheimen zijn leugens.” Dat is nogal een statement. En toch. Zover zitten we daar niet van af, toch? Hebben we dat eigenlijk wel in de gaten? Ja dat hebben we. Maar gemak dient de mens…

To hyve or not to hyve?

Ik kom de laatste tijd veel berichten tegen over de herziene privacystatements van WhatsApp. En uiteraard is er weer een groep mensen die zich daar, al dan niet terecht, zorgen over maakt. Al zoekende naar meer achtergrondinformatie, kwam ik zelfs een Privacy Barometer tegen, waar een enorme berg aan data staat omtrent wetgeving over dit thema.

Dat riep bij mij de herinnering op aan een onderzoek van het Platform Voor De InformatieSamenleving. In 2010 onderzochten zij de privacybeleving van consumenten van vijf  privacy-intrusive toepassingen. Het ging om:

  1. Kentekenregistratie.
  2. De OV-chipkaart.
  3. Het Elektronisch patiëntendossier (EPD).
  4. De Bonuskaart.
  5. Hyves (voor wie het niet meer kent).

Dit onderzoek peilde destijds de privacybeleving van gebruikers en onderzocht welke factoren voor gebruikers een rol speelden bij acceptatie van een toepassing.

De paradox van de ‘mensch’

Wat me het meest is bijgebleven, en ik denk dat dit door de jaren heen niet substantieel is veranderd, is het gegeven dat de voordelen blijkbaar zwaarder wegen dan de nadelen.

In 2010 had men van bovengenoemde domeinen het minst vertrouwen in Hyves als het ging om privacy. Gebruikers leken daarbij paradoxaal te handelen: hoewel men bij een toepassing als Hyves bang was voor verkeerd gebruik van gegevens, bleef men gebruik maken van deze toepassing. Er was dus blijkbaar een andere drijfveer die opwoog tegen angst voor misbruik, een kwetsbaar evenwicht.