In ons vorige artikel hebben we een lans gebroken voor ware digital storytelling op internet. Een warm pleidooi voor échte verhalen van vlees en bloed. Over helden, die het onmogelijke bereiken, over mensen die beproevingen hebben doorstaan waar ze sterker zijn uitgekomen. Over leiders die met hun verhalen mensen weten te binden en gemeenschappen te verbinden. Maar hoe doe je dat? In deze bijdrage gaan we dieper in op de fundamenten van een krachtig digitaal verhaal.

De ‘klassieke vertelsituatie’

Het woord storytelling bestaat uit twee delen: ‘story’ en ‘telling’, inhoud en opvoering. Om met het laatste te beginnen, op internet werkt dat heel anders. Bij het traditionele vertellen is er sprake van een ‘klassieke’’vertelsituatie: de verteller staat al dan niet op het podium en spreekt de groep toe. Ook thuis op een verjaardagsfeestjes of in de kroeg is er sprake van die klassieke situatie: de verteller vertelt, het publiek heeft een luisterend oor. Als het verhaal tenminste de moeite van het luisteren waard is. Door de non-verbale interactie (reactie op woorden, het begin van een glimlach of het gruwelen bij een griezelig detail) weet de verteller precies wat hij moet doen om zijn publiek blijvend te boeien.

In de digitale wereld is die klassieke rolverdeling tussen ‘zender’ en ‘luisteraar’ én die non-verbale interactie volledig verdwenen. Op social media ben je zender én luisteraar tegelijk. Iedereen staat op het podium (al is het opvallend hoe leeg de zalen soms zijn) of, als je dat liever hebt, iedereen zit in de zaal en praat volop mee. Luisteren en meepraten, het wezen van dialoog, is wat dat betreft goed ondersteund. Maar we missen de non-verbale interactie, en door al die bijdragen, door al die verschillende vertellers zijn we al snel het spoor bijster. Als je niet oppast, praat iedereen door elkaar heen, en raak je al snel de draad kwijt.